Zegar na ścianie pokazał godzinę 4:05.Od kilku godzin wpatruje się na oklejone plakatami drzwi. Jestem senna.Za oknem zaczyna świtać. Dopijam ostygniętą już herbatę i podchodzę do okna. Jest mi zimno mimo tego, że jest lipiec. Pocieram rękami zziębnięte ramiona. Na mojej twarzy mimowolnie pojawia się szeroki uśmiech, chyba będzie dobrze. Jestem głodna. Nucę pod nosem smętną melodie. Wyciągam z szafy jakieś stare jeansy, spraną koszulkę z prawdopodobnie logiem Aerosmith, teraz trudno je odczytać. Z fotela zgarniam szarą luźną bluzę. Ubieram się i wychodzę z pokoju. Jak duch, powoli i bezdźwięcznie przechodzę przez korytarz. Zakładam przybrudzone trampki i wręcz wymykam się z domu. Po drodze mijam niewielu ludzi. Spieszą się, ciekawe dokąd. Ja idę wolno, nigdzie mi się nie śpieszy i to jest piękne. Zatrzymuje się chwile na przystanku autobusowym. Odchodzę kilka kroków. Widzę autobus jadący w moją stronę. Wygrzebuje kilka drobniaków i wsiadam do niego. Jest godzina 6;10.W środku siedzi tylko kilka osób. Mężczyzna w średnim wieku ubrany w szary garnitur, czyta gazetę. Młody chłopak ze słuchawkami w uszach wpatruje sie w okno. Starsza pani czyści swoje okulary i grzebie w torebce. Wracam wzrokiem do chłopaka przy oknie, uśmiecham się .Siadam kilka miejsc za Nim. Zamykam oczy. Delikatne promienie słońca oświetlają moją bladą i zmęczoną twarz.